This website is using cookies

We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. If you continue without changing your settings, we'll assume that you are happy to receive all cookies on this website. 

Faludy György: Вывучы гэты мой верш (Tanuld meg ezt a versemet in Belarusian)

Portre of Faludy György

Tanuld meg ezt a versemet (Hungarian)

Tanuld meg ezt a versemet 
mert meddig lesz e könyv veled?
Ha a tiéd, kölcsönveszik,
Hegyeshalomnál elszedik,
A közkönyvtárban elvesztik,
s ha nem: papírja oly vacak,
hogy sárgul, törik elszakad,
kiszárad, foszlik, megdagad
vagy önmagától lángra kap,
kétszáznegyven fok már elég-
és mit gondolsz, milyen meleg
egy nagyváros, mikor leég?
Tanuld meg ezt a versemet.

Tanuld meg ezt a versemet, 
mert nemsokára könyv sem lesz,
költő se lesz és rím se lesz,
és autódhoz benzin se lesz,
és rum se, hogy leidd magad,
mivel a boltos ki se nyit,
s kivághatod a pénzedet,
mert közeleg a pillanat,
mikor képernyőd kép helyett
halálsugarat közvetít,
s mert nem lesz, aki megsegít,
ráébredsz, hogy csak az maradt
tiéd, mit homlokod megett
viselsz. Ott adj nekem helyet.
Tanuld meg ezt a versemet.

Tanuld meg ezt a versemet, 
s mondd el, mikor kiöntenek
a lúgtól poshadt tengerek,
s az ipar hányadéka már
beborít minden talpalat
földet ,akár a csiganyál,
ha megölték a tavakat,
s mankóval jön a pusztulás,
ha fáján rohad a levél,
a forrás dögvészt gurguláz
s ciánt hoz rád az esti szél:
ha a gázmaszkot felteszed,
elmondhatod e versemet.

Tanuld meg ezt a versemet, 
hogy elkísérjelek. Lehet,
s túléled még az ezredet,
s pár kurta évre kiderül,
mert a bacilusok dühödt
revánsa mégse sikerül,
s a technológia mohó
hadosztályai több erőt
mozgatnak, mint a földgolyó-
memóriából szedd elő
s dúdold el még egyszer velem
e sorokat: mert hova lett
a szépség és a szerelem?
Tanuld meg ezt a versemet.

Tanuld meg ezt a versemet, 
hadd kísérlek, ha nem leszek,
mikor nyűgödre van a ház,
hol laksz, mert nincs se víz, se gáz,
s elindulsz ,hogy odút keress,
rügyet, magot, barkát ehess,
vizet találj, bunkót szerezz,
s ha nincs szabad föld, elvegyed ,
az embert leöld s megegyed-
hadd bandukoljak ott veled,
romok alatt, romok felett,
és súgjam néked: tetszhalott,
hová mégy? Lelked elhagyott,
mihelyest a várost elhagyod.
Tanuld meg ezt a versemet.

Az is lehet , hogy odafenn 
már nincs világ, s te odalenn
a bunker mélyén kérdezed:
hány nap még ,míg a mérgezett
levegő az ólomlapon
meg a betonon áthatol?
s mire való volt és mit ért?
Hogyan küldjek néked vigaszt,
ha nincs vigasz, amely igaz?
Valljam meg, hogy mindig reám
gondoltam sok-sok éven át,
napfényen át és éjen át,
s bár rég meghaltam, most is rád
néz két szomorú, vén szemem?
Mi mást izenhetek neked?

Felejtsd el ezt a versemet!



Uploaded byTóth Ágnes
PublisherMagyar Világ
Source of the quotationVersek
Publication date

Вывучы гэты мой верш (Belarusian)

Вывучы гэты мой верш,
бо колькі шчэ кніга та будзе з табою? 
Твая кніга? – дык забяруць “часова”,
каб трошкі пачытаць, ці на мяжы
мытнікі адбяруць… з-за слова.
У бібліятэцы яна згубіцца без следу, 
а калі не, дык папера ж яе благая: 
зжаўцее, разарвецца, абломіцца,
высахне, разбухне, развеецца,
ці сама разгарыцца, ёй нямнога,
чатырохсот пяцідзесяці аднаго 
па Фарэнгейту будзе дастаткова –– 
а які, па-твойму, будзе там жар, 
калі ў горадзе буйным пажар?
 
Вывучы гэты мой верш, 
бо хутка кніг зусім не будзе,
ні паэтаў, ані рыфмаў, 
ні бензіну для машыны, 
ані рому, каб напіцца,
і грошы ўжо непатрэбны,
бо крама ж не адчыніцца,
і хутка ўбачыш: з тваёй скрыні
свяціцца будуць замест стужкі
смяротныя толькі промні.
Хто б табе дапамог, не будзе нікога,
ты ўцяміш, што твае – гэта толькі тое, 
што носіш ты ў галаве.
Там i дай ты мне месца.
Вывучы гэты мой верш.
 
Вывучы гэты мой верш 
і раскажы, калі тухлявыя 
ад шчолаку моры разальюцца, 
і ванітамі прамысловымі, як
слімаковай сліной, пакрыюцца
усе да адной пядзі зямлі, 
і забюць ужо ўсе азёры,
знішчэнне да ўсяго 
падпаўзе на мыліцы,
лісцё ўжо на дрэвах згніе, 
крыніца атрутай плюецца, 
і вецер нясе мор таксама ––
дык надзень ты процігаз 
і мой верш гэты раскажы.
 
Вывучы гэты мой верш, 
каб я цябе суправаджаў. 
Можа, перажывеш тысячагоддзе ты, 
і можа, на колькі кароткіх гадоў 
яшчэ праясніцца,
калі гнеўны рэванш 
бацылаў прыпыніцца,
дый дывізіі тэхналогій прагных
маюць моцы больш, чым ёсць у Зямлі ––
дастань тады ты з памяці,
праспявай гэтыя радкі 
яшчэ раз са мной: бо дзесьці 
згубіліся прыгажосць і каханне.
 
Вывучы гэты мой верш, 
дай мне суправаджаць цябе, 
калі мяне ўжо не будзе, 
калі ў цяжар будзе табе дом,
дзе жывеш, бо няма ні газу ні вады,
і ты рушыш у дарогу, 
каб шукаць дупло і ваду, 
каб есці бутоны, насенне ды гронкі, 
і дручка ўзяць, каб у пошуках
добрай дзялянкі, выйграць гонкі
забіўшы і з’еўшы ўладара ––
дай, з табою я пакрочу
пад руінамі й вакол руінаў, 
каб на вуха шэптам спытаць: 
нежыць гэткі, куды ж ты прэш?
Дух твой сканае адразу,
як з гораду выйдзеш ты прэч. 
 
Мо, наверсе ўжо й няма сусвету, 
а ты ўнізе там, у бункеры пытаеш:
колькі дзён яшчэ патрэбна, 
каб цераз бетон і ліст свінцовы 
пранікла атручанае паветра?
І навошта чалавек існаваў                      
і чаго ён быў варты, калі
яго канец такі сумны чакаў? 
А як табе суцяшэнне паслаць, 
калі праўды суцяшальнай не існуе?
Ці спавядацца,
што цягам многіх гадоў,
днём і ноччу думаць я мог
толькі пра цябе, 
што хаця мяне даўно няма
ў жывых, гляджу на цябе
і сёння сумнымі вачыма?
Ці можа быць табе 
іншае паведамленне?
 
Забудзься ты пра гэты верш.
 
(Таронта, 1980)



Uploaded byJakus Laura 1.
Source of the quotationsaját

minimap